Blog Pozarządowy

Żywa Biblioteka to miejsce stworzone do stawiania trudnych pytań i znajdowania na nie odpowiedzi. Tak jak w bibliotece, gdzie na nurtujące Cię kwestie możesz znaleźć odpowiedź w konkretnej książce. Różnica polega na tym, że w Żywej Bibliotece „czytanie” to dialog osoby społecznie dyskryminowanej, Książki, z osobą uprzedzoną w stosunku do niej, czyli Czytelnikiem.

Każdy ma szansę spotkać się i porozmawiać z tymi, którzy są nieakceptowani i stawiani poza nawias społeczeństwa ze względu na swoje poglądy, styl życia, pochodzenie czy wygląd.

Organizując I Rybnicką Żywą Bibliotekę wychodzimy z założenia, że umocowania prawne dotyczące praw człowieka (szczególnie te zawarte w Karcie Praw Człowieka) to często puste frazesy, nie znajdujące przełożenia w codziennym życiu. Chcemy zwrócić uwagę na kwestię przejawów ich łamania w naszym lokalnym wymiarze. Dlatego do „wypożyczenia” będą osoby o których my, rybniczanie, myślimy szczególnie stereotypowo (np. Gorol). W „katalogu” znajdą się również ateistka, lesbijka, były bezdomny, wegetarianka i inni. Stworzymy bezpieczną i kameralną przestrzeń do wymiany poglądów na temat praw człowieka, tak by sprowokować do krytycznego myślenia i zadawania kontrowersyjnych pytań dotyczących dyskryminacji, nieposzanowania ludzkiej godności i wykluczenia społecznego.

Idea Żywej Biblioteki narodziła się w Danii, a jej inicjatorami byli ludzie związani z organizacją Stop the Violence, którzy pierwsze tego typu spotkanie zorganizowali w ramach festiwalu w Roskilde w 2000 roku. Obecnie nad jakością projektu czuwa międzynarodowa organizacja Human Library. W Polsce Żywa Biblioteka odbyła się już w Warszawie, Krakowie, Opolu, Rudzie Śląskiej, jednak z największym rozmachem organizowana jest corocznie we Wrocławiu.

Żywa Biblioteka w Rybniku odbędzie się w sobotę 21 sierpnia w godzinach od 11.00 do 18.00 na terenie Szpitala dla Psychicznie i Nerwowo Chorych przy ul. Gliwickiej. Miejsce wybrane nieprzypadkowo – łamiemy stereotypowe myślenie rybniczan na temat szpitala…

Honorowy patronat nad naszą akcją objął Przewodniczący Parlamentu Europejskiego prof. dr hab. Jerzy Buzek. Do udziału w Żywej Bibliotece zapraszamy każdego kto ukończył 15. rok życia.

Magdalena Filipowska

Powstała tam  największa i pierwsza współczesna loża masońska na Śląsku. Nazywa się pięknie – Tolerancja. Pochodzi stamtąd piękna Anna Dereszowska. W tym mieście poeci nie tylko bywają. Oni tam są i tam unosi się ich duch. Dlatego jest to ulubione miejsce naszego rybnickiego „szaleńca”, Roberta „Ryby” Rybickiego.

W tym mieście powstało to, co najlepsze w polskim hip-hopie, czyli spora cześć twórczości Kalibra 44 (najbardziej znany „plus i minus to jedyne co widzę…”). Do dziś dnia takiej melodyki języka jaką tworzył Magik nie powtórzył w Polsce już nikt. Tam też, wedle niektórych źródeł, Magik popełnił samobójstwo…

Zespół Pogodno to oczywiście szczecinianie, ale teksty tworzą  właśnie w mieście, o którym piszę. Uwielbiany przez koneserów teks „pani w obuwniczymi miała taki ruch, aż się jej buty rozeszły” powstał właśnie tam.

Na koniec. Urodził się tam Rafał Wojaczek, jeden z najważniejszych poetów powojennej Polski. Miało to miejsce 6 grudnia 1945 roku. W dniu świętego Mikołaja. Właśnie od tego imienia pochodzi nazwa  Mikołów. Małe, śląskie miasto z całkiem urokliwym centrum. Schowane gdzieś pod Katowicami. Warto odkryć.

Piotr Masłowski

W 2003 roku Nagroda Wielkiej Fundacji Kultury przy Ministrze Kultury. W 2004 roku nagroda Pro Publico Bono wręczana przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. Stowarzyszenie Zabytkowej Kopalni Ignacy z Rybnika było wtedy dynamicznie rozwijającą się organizacją.

W tamtym okresie stworzono doskonałe podstawy do rozwoju ekonomi społecznej, o której nikt wtedy nie mówił i nic nie wiedział. Stowarzyszenie weszło w posiadanie garaży, z wynajmu których mogło opłacać pracownika. Stworzono ciekawy, odważny plan zagospodarowania majątku byłej kopalni, który mógł posłużyć jako baza do przygotowania projektów.

Później, inicjator tych działań, Andrzej Kopka został urzędnikiem i przestał być szefem stowarzyszenia. Miasto wyremontowało wieżę, zadbało o to, żeby obiekt znalazł się na Szlaku Zabytków Techniki Województwa Śląskiego… W międzyczasie kopalnia zabroniła zjazdów na dół, a rozmowy o przyszłości z nowym szefostwem stowarzyszenia kończyły się zawsze tym samym: „nic się nie da i nic nie można”.

Zgoda – wydano kilka folderów, które także przy imprezach CRIS były pokazywane. Z tytułu1% stowarzyszenie zbiera „na waciki”, ale tu trzeba zaangażowania, żeby zbierać więcej. Kopalnia wyłączyła maszyny. Wieża, która ma służyć do zwiedzania, dostępna jest po wcześniejszym umówieniu się. Tylko w dni powszednie i tylko w godzinach pracy!

Industriada (impreza wymyślona i zorganizowana przez Urząd Marszałkowski Województwa Śląskiego) spowodowała, że rzesze ludzi miały okazję zobaczyć obiekt. Przy okazji zapoznać się z bałaganem na obiekcie i fatalnym stanem organizacyjnym.  Rydułtowski Konar swoimi społecznikami uratował imprezę. Czy to wystarczy, żeby obiekt pozostał na Szlaku Zabytków Techniki? Jak nie wywrzemy presji na stowarzyszeniu „opiekującym się” kopalnią, jak miasto nie ruszy tego tematu – za chwilę nie będzie co ratować. Ignacy to jeden wielki bajzel. Tak wcale być nie musi!

PS. Odbył się konkurs na nowe oblicze kopalni. Górnośląska Agencja Przekształceń Przedsiębiorstw przejęła grunty po kopalni i planuje, jak je zagospodarować.  Fajnie, bo coś się dzieje. W końcu ktoś się za to zabrał. Szkoda, że nie korzysta się z tego, co już powstało kilka lat temu. Szkoda, że musi się to opierać na ludziach z  zewnątrz!

Piotr Masłowski

Nie w blasku urodzinowych świeczek, ani smakowitych tortów, ale w bojowych nastrojach i przy  dźwiękach wystrzałów odbyły się ósme urodziny Centrum Rozwoju Inicjatyw Społecznych CRIS.

Członkowie, pracownicy oraz sympatycy stowarzyszenia zjawili się w piątkowe popołudnie na polu paintballowym w Rybniku-Kamieniu, by raz na zawsze rozwiązać między sobą wszelkie animozje . Do tej pory nikt nie wie, jak do tego doszło, ale ktoś nie wytrzymał i sięgnął po broń. W lasach Kamienia rozpętała się prawdziwa wojna. Był pot (to na pewno), krew (hmm, albo to była farba) i łzy (nie, przepraszam – to też był pot). Dwie pozarządowe ekipy starły się ze sobą, obracając w pył wszystko na swojej drodze.

Po tak wyczerpującej walce, przyszedł czas na regenerację i świętowanie. Przy poświacie ogniska, rozświetlającej twarze zebranych, pełnych emocji dyskusjach, wspominkach, zajadając pieczenie i inne smakołyki oraz przepłukując gardło zimnymi trunkami, do późnego wieczora niosły się wiwaty i życzenia z okazji ósmych urodzin Centrum Rozwoju Inicjatyw Społecznych CRIS:)

Mariusz Juszczyk

Paweł Mitura – Zielonka, właściciel jednoosobowej agencji artystycznej PieM PROJEKT z Rybnika został laureatem XIII edycji konkursu Dobroczyńca Roku organizowanej przez Akademię Rozwoju Filantropii.

Do tegorocznej edycji zgłoszono 134 przedsiębiorstwa i fundacje korporacyjne. Kapituła    uhonorowała PieM PROJEKT w kategorii : lokalny wymiar społecznego zaangażowania firmy. Wyróżnienie tym cenniejsze, że nominowana przez CRIS agencja znalazła się w gronie naprawdę zacnych laureatów. W pozostałych kategoriach nagrody zdobyli bowiem: Meblik Sp. Zo.o., BP Polska i Citi Handlowy.

– Konkurs Dobroczyńca Roku jest największym i najbardziej rozpoznawalnym konkursem o społecznym zaangażowaniu firm w Polsce, jednoczącym najróżniejsze środowiska, wspaniałych ludzi, firmy, organizacje i wywołującym zawsze dobre skojarzenia i opinie – powiedział  Paweł Łukasiak, prezes ARFP w rozmowie dla portalu ngo.pl, jednego z patronów konkursu. – Coraz więcej jest w firmach społecznego zaangażowania, które wiąże w trwały sposób przedsiębiorstwa z lokalnymi społecznościami.

Paweł Mitura – Zielonka, aktor-amator, animator kultury i społecznik  został doceniony za swe zaangażowanie w działania społeczne, często podejmowane charytatywnie i w wolnym czasie, głównie w obszarze kultury na rzecz społeczności lokalnej. Organizowanie aukcji charytatywnych, warsztatów teatralnych dla dzieci, użyczanie sprzętu audiowizualnego, usługi graficzne, współpraca z lokalnymi organizacjami pozarządowymi, zajęcia animacyjne z dziećmi i młodzieżą , czy miejskie happeningi  to tylko niektóre z codziennych zajęć Pawła. Wymiar finansowy nie jest dla Niego najistotniejszy. Najważniejsze jest realizowanie swych pasji, satysfakcja, jaką  Jego osobiste zaangażowanie i pomysły  przynoszą Jemu i uczestnikom projektów oraz uwalnianie ich pozytywnej energii i drzemiącego w nich potencjału.

– Robienie różnych ciekawych rzeczy i działania społeczne są moją osobistą pasją, stąd tak łatwo jest mi przyłączać się do różnych akcji i przekonywać innych, żeby także wzięli w nich udział. Prawda jest taka, że samemu można zrobić sporo, ale im większa grupa skupiona wokół jednego celu, tym pojawiają się większe możliwości zrobienia czegoś wartościowego związanego na przykład z ekologią czy osobami niepełnosprawnymi – powiedział nasz laureat w rozmowie dla portalu ngo.pl.

Między innymi z tego powodu 13 października 2009 roku w ramach crisowego projektu „Osiemnastka w sieci – porozumienie Inkubatorów Organizacji Pozarządowych” zawiązano sieć Organizacji Pozarządowych „13- (n)GO WTOREK”, którego partnerem jest PieM PROJEKT. Głównym celem Sieci, jest promowanie organizacji pozarządowych  z terenu Subregionu Zachodniego Województwa Śląskiego w zakresie organizowania przedsięwzięć kulturalnych, społecznych, sportowych i animacyjnych. Obecnie w sieci działa 10 organizacji z Rybnika i okolic, ale nowi członkowie zsieciowanych  organizacji , ludzie z inicjatywą i dobrymi pomysłami mile widziani są zawsze!

www.piemprojekt.eu
www.13wtorek.pl

Magdalena Filipowska

Niewiele równie trudnych zadań stoi przed osobami zakładającymi organizację pozarządową, jak wybór nazwy dla swojego podmiotu. Trudne, nie znaczy – niemożliwe, a efekt może być znakomity, przekonujący, zachęcający itp. itd. Wszystkie dane pochodzą z KRS, który naprawdę warto przeglądać w długie zimowe wieczory.

-Odzieżowa Spółdzielnia Pracy im. Marii Konopnickiej
-Spółdzielnia Pracy “Puchatek” w Likwidacji
-Spółdzielnia Pracy Usług Motoryzacyjnych i Transportowych Im. “Komuny Paryskiej”
-Wielobranżowa Spółdzielnia Pracy Imieniem Ignacego Krasickiego w Łodzi
-”Spółdzielnia Pracy Owca Mięsna” w Likwidacji
-”Koronka-Bobowa” Spółdzielnia Pracy Rękodzieła Ludowego i Artystycznego
-Odzieżowa Spółdzielnia Pracy im. Elizy Orzeszkowej w Piekarach Śląskich w Likwidacji
-”Majonezy” Spółdzielnia Pracy Produkcyjno-Handlowa w Kętrzynie
-Odzieżowa Spółdzielnia Pracy “Nowe Życie” w Świdnicy
-Krawiecka Spółdzielnia Pracy “Bojownik”
-Spółdzielnia Pracy Przetwórnia Mięsa Końskiego w Likwidacji
-Fundacja Pomocy Młodzieży i Dzieciom Niepełnosprawnym “Hej, Koniku!”
-Stowarzyszenie Mężczyzn z Chorobami Prostaty “Gladiator” im. Profesora Tadeusza Koszarowskiego
-Spółdzielnia Producentów Trzody “Świnka”
-Śremska Grupa Nieustannych Optymistów “Krówka Mała”
-Dyskusyjny Klub Filmowy “Kogucik” z Bielska Białej
-C.K.Wszchodniogalicyjskie Umiarkowane i Niedochodowe Towarzystwo Przyjaciół Dobrego Wojaka Szwejka Ordynansa 11 -Kompanii Marszowej 91 Pułku Piechoty z Czeskich Budziejowic Pod Patronatem Miłościwie Mu Panującego Najjaśniejszego Pana Franciszka Józefa I w Likwidacji
-Literackie Towarzystwo Wzajemnej Adoracji “Li-Twa” (Częstochowa)
-Stowarzyszenie Hodowców Szczurów Rasowych w Polsce
-Stowarzyszenie Hodowców i Miłośników Koni “Koń i Człowiek”
-Polski Związek Branżowy Hodowców Jeleniowatych
-Stowarzyszenie Edukacyjno-Teatralne Niezależny Teatr “Dawka Śmiertelna” (Mysłowice)
-Nieśmiertelny Klub Motocyklowy “Que Pasa?!”
-Fundacja “Na Rzecz Zdrowa Szkoła” Pod Hasłem: “My Z Trójkąta Śmierci Też Chcemy Zdrowo Żyć” (Świętochłowice)
-Stowarzyszenie Na Rzecz Lesbijek, Gejów, Osób Biseksualnych, Osób Transpłciowych oraz Osób Queer “Pracownia Różnorodności”
-”Bo Tak!” (Fundacja z Żar)
-Fundacja “Bądź Zdrów!” w Likwidacji
-Stowarzyszenie “Twórczy Senior – Zróbmy To Razem!”
-Stowarzyszenie Na Rzecz Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego “Klejnot Nilu”
-Podkarpackie Stowarzyszenie Miłośników Fantastyki “Reanimator” w Likwidacji
-Stowarzyszenie Miłośników Fantasy “Jaskinia Behemotha”
JP

Jak wygląda sprawa powierzania zadań publicznych organizacjom pozarządowym tuż przed wejściem nowelizacji ustawy o działalności pożytku publicznego?

“Poziom przekazywania zadań organizacjom i wydatki budżetów gminnych na ich działalność są o wiele niższe niż w krajach Europy Zachodniej. Myślenie o tym, że np. dni miasta mogą zorganizować NGO, a noclegownia dla bezdomnych będzie lepiej funkcjonowała, kiedy będzie ją prowadziła organizacja pozarządowa, to dla wielu samorządowców jeszcze tematyka abstrakcyjna” – podaje Portal Samorządowy za Piotrem Masłowski z CRIS.

Więcej w artykule “Powierzanie zadań to margines”.

en

Czy człowiek przedsiębiorczy, skupiony na swoich możliwych sukcesach i porażkach (nie – na cudzych, dlatego piszę: człowiek, zamiast: prawdziwy Polak) musi być patriotą? Czy powinien być lojalny wobec swojego państwa, mimo wszystko?

U podstaw takiego pytania leży oczywiście czysto teoretyczne założenie, że państwo, z grubsza rozumiane jako różnego rodzaju instytucje działające w oparciu o konkretny system prawny, może nie sprzyjać postawie przedsiębiorczej. Nie zdradzę, w jakim państwie przeciętna firma w ciągu roku ma do zapłacenia 40 różnych podatków stanowiących 42% jej zysków, tracąc na to 400 godzin. W każdym razie daje mu to 151 miejsce na 183 w rankingu systemów podatkowych. Nie wspomnę też, gdzie izba skarbowa uznała, że każda dobrowolna i bezpłatna praca wykonana przez jedną osobę na rzecz drugiej (chodzi o gigantyczne międzynarodowe przedsięwzięcia z udziałem konsorcjów, typy umycie okna, czy opieka nad dzieckiem) podlega opodatkowaniu, a Ministerstwo Finansów nie uznało tego wbrew logice za żenujący bełkot, ale zaleciło cierpliwość w oczekiwaniu na odpowiednią wykładnię przepisów (czyt.: nowelizację ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Czy przedsiębiorca lub społecznik, będący w gruncie rzeczy są tą samą odmianą człowieka, któremu CHCE SIĘ zmieniać w jakiś sposób swoje otoczenie, może więc przyjąć racjonalne założenie, że przeszkody stawiane przez administrację państwa mogą być na tyle duże, że państwo i jego narzędzia stają się wrogiem? Bo jeśli tak, to konsekwencje są poważne dla obu stron – szara strefa to chyba najjaskrawszy ich przykład. Dlatego pewna przesłanka jest, mam nadzieję, kluczowa – za każdą administracyjną czy sądową decyzją, za każdą instytucją stoją konkretni ludzie. Dopóki pamięta się o tym, można jeszcze szukać masochistycznej ochoty do walczenia z własnym państwem. Ale jeśli ktoś chce być racjonalnie konsekwentny, to za tym punktem ma już do wyboru tylko emigrację (wewnętrzną – zewnętrzną: niepotrzebne skreślić).

PS
Mój próżny pesymizm został bardzo mile połechtany szacownym gronem, w którym się znalazł. Poniżej co ciekawsze tytułu wystąpień w trakcie konferencji „W drodze do demokratycznego państwa prawa. Polska 1989 – 2009” zorganizowanej w czerwcu w Belwederze przez Rzecznika Praw Obywatelskich:
Witold Kieżun – Patologia zarządzania publicznego
Marek Zubik – Jak zracjonalizować polski parlamentaryzm?
Janusz Kochanowski – Za dużo przepisów, za mało prawa
Maciej Dybowski – Dysfunkcjonalność polskiego wymiaru sprawiedliwości
Witold Gadomski – Słabe, represyjne państwo polskie – skutek historii, czy zahamowania reform?
Witold M. Orłowski – Dlaczego w Polsce po roku 1989 nie powiodły się próby długotrwałego
podniesienia tempa wzrostu gospodarczego oraz stopnia aktywności zawodowej obywateli?
jp

Na początek zagadka. Skąd pochodzi niniejszy cytat dotyczący Rybnika:

“Analiza migracji pokazuje, że w dużym stopniu migrują przede wszystkim osoby młode w wieku 20-29, wraz z dziećmi w wieku 0-14. Jest to niezwykle niekorzystne zjawisko, które może wskazywać na brak perspektyw rozwoju, bowiem jest to grupa najbardziej mobilna, kończąca edukację i rozpoczynająca drogę zawodową.”

Albo ten:

“Niewystarczająco rozwinięty układ komunikacyjny miasta: niska jakość dróg wewnętrznych, brak dróg dwupasmowych, uszkodzenia w wyniku eksploatacji górniczej, słabo rozwinięty system obwodnic, niski standard dróg wylotowych, niewystarczająca ilość miejsc parkingowych w ścisłym centrum miasta, wzrost natężenia ruchu pojazdów.”

Odpowiedź jest zaskakująca. Powyższe cytaty są elementami poddanego konsultacją  społecznym Programu Rewitalizacji Miasta Rybnika na lata 2007-2013. Dokument ten budzi we mnie bardzo sprzeczne reakcje. I nie chodzi mi wcale o to, że w bieżącym roku dyskutuje się program obejmujący lata 2007 i 2008. Przejdźmy  do rzeczy.

Program zawiera bardzo głęboką, dobrą i momentami wręcz za bardzo szczegółową diagnozę  problemu.  Po raz pierwszy spotykam się z tym, że w dokumencie „miasta z ikrą” zamiast propagandy mamy analizę, która podaje jak na tacy cały szereg perełek takich jak cytowane powyżej. To mnie niezmiernie cieszy, nie ma bowiem na świecie żadnego miasta w którym nie ma problemów. Chodzi o to, żeby je rzetelnie przedstawić, zanalizować i dopiero wtedy rozwiązać. Tak to właśnie powinno się robić. Mamy w Rybniku krok milowy w dobrym kierunku. Dla takiej instytucji, jak CRIS  tenże dokument to doskonałe narzędzie do pracy, analiz i przygotowywania projektów. Dokument zawiera dane demograficzne, dane dotyczące przestępczości, pomocy społecznej, rzetelnie zrobioną analizę SWOT. Dziwi mnie tylko, że po lekturze nie znam jeszcze rozmiaru kołnierzyka prezydenta, ale ten mankament może pomińmy…

Strategia jest bardzo zbieżna z filozofią działania CRIS o czym szczególnie dobitnie świadczą jego złożenia (strona 111) – gdzie w pięciu podstawowych zasadach mamy: (1) nowe wyzwania wynikające z koncentracji problemów, (2) diagnozę pokazującą potencjał obszaru, (3)  wielowymiarowy charakter działań ! czyli stwierdzenie, że dla rozwiązania problemów nie wystarczą inwestycje, tylko trzeba je wspierać działaniami gospodarczymi i społecznymi, (4) współdziałanie – czyli konieczność zaangażowania innych w instytucji w realizację (5) konieczność poszukiwania środków na realizację tych zadań poza budżetem miasta. Rewelacja!

Dlaczego się znowu czepiam?

Pierwsza rzecz, która dziwi to fakt, że konsultacje odbywają się jakby z ukrycia. Dokument znajduje się w BIPie, na głównej stronie miasta ani słowa. Trzeba mieć czas, żeby monitorować poczynania miasta i  dotrzeć do dokumentu. Niedobrze, bo nieprzejrzyście.

Największy problem tkwi jednak w szczegółach  – w tym wypadku w planie realizacji zawartym w dokumencie.  Strategia przewiduje szereg działań, które mają sprawić, że wybrane obszary zostaną zrewiatalizowane. Kto ma być realizatorem – oczywiście miasto, lub placówki miejskie. Otwartość, współpraca pozostaje tylko w sferze deklaracji. Zaledwie w jednym miejscu znajduję to, czego należało się spodziewać,  realizatorem  tylko jednego z  działań  mają być  „właściciele budynków wzdłuż ulic Sobieskiego i Powstańców Śląskich w Rybniku” (oczywiście o ile uda się ich przekonać, zachęcić  itp., ale na tym polega rewitalizacja).

Spośród 70 zaplanowanych działań – 50 ma wykonać miasto, lub podmioty mu zależne; 1 zadanie – właściciele budynków; kolejne 1 – Starostwo Powiatowe;  16 razy zaangażowane będą spółdzielnie mieszkaniowe; 1 raz wspólnota mieszkańców; na koniec 1 podmiot komercyjny (pozaspółdzielczy), wraz ze wspólnota mieszkaniową. Czym Awim Invest  Róża Korbel zapracował na tak szczególne traktowanie – dokument nie wyjaśnia.

W działaniach komplementarnych, (czyli jakich – gorszych, mniej ważnych?) pojawiają się organizacje  pozarządowe. O dziwo – też konkretnie wskazane, co jest średnio zgodne z procedurą obowiązującą miasto w doborze partnerów. Ot – taki zwyczaj i lokalny folklor.

Dlaczego znowu się czepiam?

Zaplanowano nowy ruch drogowy w Rybniku. Do publicznej wiadomości podano, że będziemy jeździć wspaniałymi szosami,  nowymi i dobrze oznakowanymi drogami. Szczegółowy plan przewiduje, że naprzeciw użytkownikom dróg wyjadą walce.

Konsultacje trwają do 9 października.

PM